पिल्लांसाठी जीव झाडाले टांगला!

माणसाची वृत्ती, नेहमी तयार काही मिळत का? फुकट काही मिळत का? स्वस्त, कमी कष्टात काही मिळत का? अशी! परंतु ही चिमणाबाई, एव्हढे तयार घर सोडून लाकडाचे, प्लास्टिकचे, रेडीमेड आणलेले, घरी केलेले, तिला हे सर्व सोडून मनी प्लांट च्या दोन फांद्यांच्या मध्ये स्वतः घर तयार करायला कोणी सांगितले? माणूस काय म्हणेल " आम्ही शून्यातून विश्व निर्माण केलं म्हणून! " खरं विश्व तर यांच्यामुळेच निर्माण होते. कोणत्या शाळे जातात ही मंडळी स्वावलंबनाचे धडे गिरवायला? आणि अस कलाकुसरीने स्वतः चे घर उभे करायला? एवढासा जीव! हात नाहीत, दोनच पाय! फक्त चोचीने घरट तयार करणं सोपी का गोष्ट आहे ? त्यानंतर अंडी घालणं, ती उबविणे, त्यांचे कुत्र्या-मांजारापासून संरक्षण करणे, सोपी का गोष्ट आहे? माणसाच मूल जन्माला घालायचं, म्हणजे केव्हढा मोठा कार्यक्रम असतो? शिवाय तीच घरट वादळ, पाऊस याने उध्वस्त झालं तर ती आत्महत्या नाही करत, पुन्हा नव्याने घरट उभारते.  ' शिर सलामत तो पगडी पचास ' 
किती शिकण्यासारखे  एवढ्याशा जीवाकडून!  तिला कळत आपला फोटो नाही काढू द्यायचा कोणाला! ती भुर्रकन उडून गेली, आम्ही बाकी बदनामी होईपर्यंत रिल वर रिल बनवितो! 🐤🐣🐦‍⬛

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

जगन्नाथपुरी

खूप वर्षांपासून आम्ही कोठे फिरायला गेलोच नव्हतो. LTS तर वर्षानुवर्षे घेतले गेले नव्हते. म्हणून न्यू इंडिया चे holiday home कोठे कोठे आहेत, ते प्रथम बघितले. कारण थोडा आराम पण हवा होता. ह्या वयामध्ये काहीतरी change म्हणून फिरायला जायचे आणि दमून थकून घरी यायचे कोणी सांगितले? मग जगन्नाथपुरीसाठी holiday home डिसेंबर महिन्यातच दिनांक  17 फेब्रुवारी  ते 20 फेब्रुवारी बुक केले होते. श्री सचिन जोशींकडून tour program आखून घेतला त्यांनी वैशनम चे टूर पॅकेज बुक करून दिले. तीन चार दिवसाची टूर सात रात्र आणि आठ दिवसात करायचे ठरविले . खूप घाई नाही गर्दी नाही. छोटे छोटे पण प्रेक्षणीय स्थळ सहज पाहून होतील काहीही सुटणार नाही.  परत काही ओडीसाला आता  जाणं होणार नव्हत. जातांना पुणे भुवनेश्वर flight  दिनांक 16 फेब्रुवारी चे book केले त्याचं तिकीट सहा साडे सहा हजार रुपये होत. पण तेच भुवनेश्वर पुणे मात्र दहा हजाराच्या वर होत. म्हणून येताना भुवनेश्वर मुंबई यायच अस ठरले. ते साधारण साडे आठ हजार रुपये पडले!  दिनांक 15 ला सकाळी नऊ वाजता आमच्या स्वतः च्या गाडीने TUV ने पुण्यासाठी निघालो. ...
Read more

हे (पोहणे) इतके अवघड असते ! भाग १

Image
 लहानपणापासूनच मला पाणी आवडायचं. मग ते पावसाच असो, की नदीचं! अजूनही मी पाऊस चालू असताना मुद्दाम गच्चीवर जाऊन  भिजून येते. झाडांना पाणी देताना, ' मी पाणी पाणी खेळते आहे' असच म्हणते! आणि त्यात खोटे असे काहीच नाही. पूर्ण कपडे  पाण्याने भिजले की, मला झाडाना पाणी पाजल्याच समाधान वाटत!  मग तो हिवाळा असो की उन्हाळा.  समुद्राच पाणी बाकी मला बरेच दिवसपर्यंत माहिती नव्हतं! समुद्राच्या लाटांचा आनंद मी वयाच्या अठरा एकोणिसव्या वर्षापर्यंत कधी घेतला नव्हता! तेव्हा टीव्ही नव्हते, त्यामुळे समुद्र पाह्यला तो फक्त चित्रात! आणि प्रत्यक्ष समुद्र पाह्यला तो ताईचे लग्न झाले आणि ताई बदलापूरला राहायला गेली त्यानंतर!  पण जेव्हा जेव्हा मी पाणी पाहते, तेव्हा तेव्हा त्या पाण्याला स्पर्श करावा, पाण्यात पाय सोडून बसावे, पायाने पाणी उडवावे, ही इच्छा कायम माझ्या मनात निर्माण होत  असते. नदीच्या पुलावरून गाडी जाताना देखील प्रत्येक वेळी, 'थोडस खाली उतरून पाण्यात पाय सोडून बसू या का!' असा खट्याळ विचार मनात आल्याशिवाय राहत नाही. आम्ही समुद्र किनारी फिरायला गेलो की, तासनतास समु...
Read more

श्रद्धेचा बाजार आणि भोंदूगिरीचा विळखा: एक आत्मचिंतन"​(अशोक खरात व त्या सारख्या प्रकरणांच्या पार्श्वभूमीवर)

इराण विरूद्ध इस्रायल आणि अमेरिका यांच्या युद्धाच्या बातम्या दूरदर्शन वर जोर धरत होत्या. त्या बातम्या चालू असतानाच' 'भोंदू बाबा अशोक खरातच्या' बातम्या यायला सुरुवात झाली. या अशोक खरातच्या बातम्यांची व्याप्ती एव्हढी वाढली की, त्यापुढे युद्धाच्या बातम्या कमी वाटू लागल्या, त्या बातम्या या बातम्यांपुढे थिट्या पडल्या. कल्पनेत होत, त्यापेक्षाही हे प्रकरण महाभयंकर होत. सर्व प्रसार माध्यमावर भोंदू बाबा 'अशोक खरात' गाजू लागला. वर्तमानपत्र आणि दूरदर्शन भोंदू बाबाच्या बातम्यानीच व्यापून गेल. बरोबर आहे, युद्ध इराण मध्ये चालू होते , म्हणजे आमच्या देशापासून खूप लांब होते, त्याची झळ आमच्यापर्यंत पोहोचायला काही तरी का होईना, पण वेळ लागणार होता, शिवाय आमची अर्थव्यवस्था एव्हढी भक्कम होती की, सगळ्या देशांना युद्धाची झळ पोहोचल्यानंतर, ती आम्हाला पोहोचणार होती. पण हे 'भोंदूबाबा' प्रकरण माझ्याच देशात, माझ्याच राज्यात, माझ्याच जिल्ह्यात घडलेले होते. या भोंदू बाबांचे एक-एक प्रताप ऐकून तळपायाची आग मस्तकाला भिडत होती. त्याचे हे प्रताप दिवसागणिक  वाढतच होते. अगदी आज देखील त्याचे नवे-नव...
Read more